που δεν θα το κάνει

 

«Πρέπει να κερδίζεις τους ανθρώπους (και τους αντιπάλους) ειδάλλως να τους εξουδετερώνεις».

Νικολλό Μακιαβέλλι

 

Το παραπάνω απόφθεγμα του Μακιαβέλλι είναι σημαντικό, διαχρονικό και αφορά όλους τους τομείς των ανθρωπίνων υποθέσεων. Και την πολιτική και την επιχειρηματική δραστηριότητα κι όλο το φάσμα των κοινωνικών και προσωπικών σχέσεων.

«Γιατί όταν τους τραυματίζεις συνεχίζει ο Ν. Μακιαβέλλι καραδοκούν να σ’ εκδικηθούν. Ενώ όταν τους εξουδετερώνεις, γίνονται ανίκανοι για ζημιά».

Η πείρα έχει δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν, σαν πιο εύκολη λύση, την εξουδετέρωση των αντιπάλων, όταν μπορούν.

«Λύση» που ικανοποιεί ταυτόχρονα, τα εκδικητικά ένστικτα μικρόψυχων και μικρόνοων και αποκαλύπτει την κακία τους και τη μικρότητά τους.

Ο Χίτλερ, για παράδειγμα κι άλλοι μεγάλοι ηγέτες, δοκίμαζαν και δοκιμάζουν πρώτα να προσεταιριστούν τους αντιπάλους τους, συνήθως εξαγοράζοντάς τους, αφήνοντας να υπονοηθεί, σ’ αντίθετη περίπτωση η απειλή, είτε διατυπώνοντάς την ξεκάθαρα. Η μέθοδος επιτυγχάνει συνήθως σε αδύνατους και ενδοτικούς χαρακτήρες. Εδώ βρίσκεται το λάθος.

Ενδέχεται δηλαδή, οι αντίπαλοι να διαθέτουν «την πονηριά της αλεπούς», όπως συνιστά πάλι ο Μακιαβέλλι, ή να ξεπηδούν άλλοι αντίπαλοι πιο θαρραλέοι και πιο μεθοδικοί, ή να εκρήγνυται, αργά ή γρήγορα, η λαϊκή αντίδραση.

Οι άνθρωποι κερδίζονται με το συναίσθημα και τη λογική. Αντίθετα, η βία γεννά βία. Είναι φυσικός νόμος.

Η δράση δημιουργεί αντίδραση. Ενίοτε απρόβλεπτη και ενδεχομένως απονενοημένη. Εκεί ακριβώς εμφυλοχωρεί ο ασύμμετρος πόλεμος! («τρομοκρατία»).

Την εξουδετέρωση του αντιπάλου, ο Μακιαβέλλι, στον ύστερο μεσαίωνα, σαφέστατα υπονοεί τη φυσική εξόντωση· τον φόνο.

Στην εποχή μας, χωρίς ν’ αποκλείεται κι αυτός, χρησιμοποιούνται κυρίως, άλλα μέσα:

Η οικονομική εξόντωση, ακόμα και με παράνομα μέσα (αποκλεισμός οικονομικής δραστηριότητας – εμπάργκο στα κράτη – φορολογικά μέτρα, παντοειδείς διώξεις, «νομικίστικα» παραθυράκια, δυσερμηνεία ή και σκόπιμη παρερμηνεία νόμων ή και ψήφιση νόμων και έκδοση αποφάσεων παντελώς άδικων ή και «φωτογραφικών».

 

Τί πρέπει να κάνει ο ικανός ηγέτης

Τί πρέπει να κάνει λοιπόν ο Μητσοτάκης για να πετύχει ως πρωθυπουργός της Ελλάδος κι όχι της Νέας Δημοκρατίας;

Κατ’ αρχήν να τονίσω ότι δεν βαυκαλίζομαι να πιστεύω ότι θα τα κάνει, γιατί ήδη έχει δώσει δείγματα αντιλήψεων και δράσης.

― Να κρατήσει λοιπόν ό,τι καλό, δίκαιο και σωστό έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Ήδη όμως κάνει το αντίθετο. Αλλάζει πρόσφατους νόμους κατά τα κέφια του, τις επιδιώξεις του και τις επιθυμίες των «δικών» του. Τρανταχτό παράδειγμα τα πρόσφατα μέτρα – αλλαγές που ανατρέπουν τ’ αποτελέσματα επί της ουσίας, των εκλογών της απλής αναλογικής, χάριν της «κυβερνησιμότητας». Η «κυβερνησιμότητα» των ολίγων, κατά τον Αριστοτέλη («Πολιτικά»), ονομάζεται ολιγαρχία! Ολιγαρχία και απολυταρχία δεν έχουν βέβαια καμμιά σχέση με τη δημοκρατία· ούτε την «παλιά», τη γνήσια, ούτε τη «νέα» την μπασταρδεμένη.

― Να τηρήσει την «αξιοκρατία! Καλά, είμαι αιθεροβάμων. Εύλογα διερωτώμαστε, κανένας καλός δεν υπήρχε στη δικαιοσύνη, στις ΔΕΚΟ, στα Νοσοκομεία; Απλά κάνει ό,τι έκαναν κι οι άλλοι, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι προγενέστεροι, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά, ότι η εξουσία για τα κόμματα είναι η αποκόμηση των λαφύρων για τους ημέτερους, όπως είχε γράψει ο Ρούσβελτ.1

Κι ακόμα ο Μητσοτάκης να ξεχάσει την κρητική βεντέτα και να μη μιμηθεί τον πατέρα του, που έστειλε τον Αντρέα στο ειδικό δικαστήριο (όρα και υπόθεση αδειών Κουφοντίνα).

Ερχεται ένας «ζεστός» χειμώνας...

Μακάρι να με διαψεύσει· αλλά αυτό είναι απλά μια ευχή. Είναι η ποιότητα των ανθρώπων που δεν αλλάζει εύκολα. Είναι η υπεροψία, η απληστία, η μικροψυχία, η κακότητα, ο εγωισμός, τα συμφέροντα· ίδια και φίλια...

――――――――

  1. Unesco: Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών, τομ. Β, λήμμα «Κόμματα».
Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 493 επισκέπτες και κανένα μέλος