Εγραψα στην αναζήτηση του google «δημοκρατικοί χαρακτήρες και απλή αναλογική» και η μηχανή αναζήτησης μου έβγαλε 225 χιλιάδες αποτελέσματα σε 0,54 δευτερόλεπτα. Προτού ασχοληθώ με το θέμα ήθελα να δω αντιπροσωπευτικές αντιτιθέμενες τοποθετήσεις.

Ευχάριστη έκπληξη: Στην πρώτη σελίδα των πρώτων δέκα αποτελεσμάτων, την 7η θέση καταλάμβανε άρθρο μου στην ΕΒΔΟΜΗ της 1ης Φεβρουαρίου, με τίτλο «Δημοτικές εκλογές με Απλή Αναλογική – Ευκαιρία και Αδιαφορία». Ήταν αυτό που ήθελα να συμπληρώσω, με την σημερινή μου αναφορά στο θέμα!

Όταν πρόσθεσα στον τίτλο διερεύνησης τη λέξη «Διάπλαση», τ’ αποτελέσματα μειώθηκαν αυτομάτως στα πέντε (5)! εκ των οποίων κανένα δεν περιείχε τη λέξη «διάπλαση». Επομένως, ουδείς έχει ασχοληθεί με το θέμα της διάπλασης δημοκρατικού χαρακτήρα, και μάλιστα σε σχέση με το εκλογικό σύστημα.

Αξίζει να το δούμε, λοιπόν:

Στην άμεση δημοκρατία το πρόβλημα ήταν κυρίως συμμετοχής (βλ. Θουκυδίδη Β, 40 Πλάτωνος «Πολιτεία», 620c) κ.ά., αλλά και παιδείας· γι’ αυτό εξ άλλου συν τοις άλλοις εδιδάσκοντο οι αρχαίες τραγωδίες, αλλά και κρίσεως.

Στη λεγόμενη έμμεση ή Aντιπροσωπευτική δημοκρατία τα πράγματα διαφοροποιούνται και για λόγους ιστορικούς, αλλά και οικονομικούς και κοινωνικο-ψυχολογικούς.

Εξηγούμαι: Η «αντιπροσωπευτική» δημοκρατία, προϊόν της δύσης των Αγγλοσαξόνων και της γαλλικής επανάστασης κυρίως, είναι δημιούργημα του αστικού μετασχηματισμού της φεουδαρχίας.

Η κοινωνική συνείδηση και του φεουδαρχικού καθεστώτος κυρίως, αλλά και του αστικού, είναι θεμελιωμένη στην ταξική ιεραρχία. Πιο ξεκάθαρη, θεσμική και οξεία πυραμίδα στη φεουδαρχία, πιο «φλουταρισμένη» και πεπλατυσμένη στο αστικό καθεστώς. Η θεσμική πυραμίδα έχει καταργηθεί, ενώ διατηρούνται ουσιαστικά, κοινωνικο-οικονομικές «αρμονικές» πυραμίδες, ικανές πάντως να διατηρήσουν την ψυχολογική διαστρωμάτωση της ιεραρχίας, δηλαδή σχέσης επικυρίαρχου – κυρίαρχου και υποτελούς εξαρτώμενου οικονομικά κυρίως, αλλά και κοινωνικοπολιτικά.

Αυτή η ιεραρχική εξάρτηση, κυρίαρχου – υποτελούς καλλιεργεί – σμιλεύει ορθότερα – τον αυταρχικό χαρακτήρα σ’ όλη την ιεραρχική κλίμακα, κατά κανόνα.

Να το πούμε πιο απλά: Εφόσον ψηφίζω «αντιπρόσωπο», στην ουσία «πληρεξούσιο», για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μεταβιβάζω την «εξουσία» μου ως «κυρίαρχος» λαός στους πληρεξούσιους (βουλευτές και συμβούλους). Αυτοί, για τέσσερα χρόνια συνήθως, αποφασίζουν για μένα και τα παιδιά μου, για το μέλλον της πατρίδας μας ανεξέλεγκτα. Το μέλημά τους είναι η επιβράβευση, η επιβεβαίωση έστω, των πολιτικών τους επιλογών και η ανανέωση της εμπιστοσύνης μου, δηλαδή της πληρεξουσιότητας, για άλλα τέσσερα χρόνια κ.ο.κ.

Πώς το επιτυγχάνουν αυτό; Με διάφορα συστημικά τερτίπια, κόμματα κ.λπ και με τα εκλογικά συστήματα κομμένα και ραμμένα έτσι ώστε να εξυπηρετεί κατά το δοκούν και τους υπολογισμούς τους, καλύτερα τις επιδιώξεις παραμονής τους στην εξουσία ή την (προσωρινή) αντικατάστασή τους με τις μικρότερες δυνατόν απώλειες.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές και ευρηματικές, με κυριότερη, ως οφθαλμοφανέστερη, την κυβερνητική σταθερότητα!

Και βεβαίως, είναι καταφανές και αυταπόδεικτο πως για να προωθηθεί και ολοκληρωθεί ένα έργο, ένα πρόγραμμα απαιτείται χρόνος και συνήθως πέραν της τετραετίας.

Αυτός όμως ο απαιτούμενος χρόνος για την ολοκλήρωση του προγραμματισμένου και δημοσιοποιημένου έργου, δεν παραχωρείται από τον «κυρίαρχο» λαό, εν λευκώ, αλλά με παρακολούθηση και έλεγχο. Και σε περίπτωση ανεπάρκειας ή παρέκκλισης, ή εξουσιοδότηση, με την πρόκληση πρόωρων εκλογών, “ανακαλείται”. Επιπρόσθετα θα έπρεπε οι «άρχοντες» να λογοδοτούν, όπως στην αρχαιότητα.

Επομένως η εκτέλεση του «έργου» και η παραμονή στην εξουσία, προς ολοκλήρωσή του, γίνεται με συναίνεση!

Ας λείπουν λοιπόν οι δικαιολογίες, είτε για την παραμονή στην εξουσία, είτε για την άκαιρη αντικατάσταση ή ανατροπή της.

Με τα διάφορα εκλογικά τερτίπια και τις «ευρηματικές» ονομασίες μιας δήθεν αναλογικής εκπροσώπησης των ψηφοφόρων, με «ενισχυμένες», με «μπόνους» 50 εδρών, κ.λπ. προσπαθούν απλώς να επικαλύψουν τις πραγματικές επιδιώξεις, που δεν είναι η «πολιτική σταθερότητα», και η δυνατότητα κυβερνησιμότητας, αλλά η άνεση αυταρχικής διακυβέρνησης, με εξασφαλισμένους ελεγχόμενους βουλευτές και συμβούλους, να μην πω «μαριονέτες», που έλεγε ο Ναπολέων.

Ο επιδιωκόμενος αυτός στόχος επιτυγχάνεται αλλοιώνοντας και νοθεύοντας έμμεσα και άμεσα τη λαϊκή βούληση, με μεσο-μακροπρόθεσμο όμως αποτέλεσμα την αγανάκτηση και την αδιαφορία κατά περίπτωση του εκλογικού σώματος και την απαξίωση της πολιτικής.

Με την απλή αναλογική, αντιθέτως, βλέπει ο πολίτης ότι η ψήφος του είναι ισοδύναμη, άσχετα με τις επιλογές του – αν ψηφίσει το πρώτο κόμμα η ψήφος του «μετράει» σχεδόν για μιάμιση, ενώ αν ψηφίσει ένα «μικρό» κόμμα πιθανόν η ψήφος του να εκμηδενιστεί! Αυτό δεν λέγεται απλά «αλλοίωση»· λέγεται καταλήστευση και καταδολίευση.

Με την ισοδύναμη ψήφο, ο πολίτης θα δείξει ενδιαφέρον όχι μόνον συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, αλλά και συνεχούς συμμετοχής για τη διαμόρφωση και υλοποίηση της πολιτικής.

Η απλή αναλογική, εκτός απ’ τα παραπάνω, θα ευνοήσει την ενεργό συμμετοχή νέων δυνάμεων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αρχικά, και θα ενισχύσει τη συμμετοχή και τη συλλογικότητα.

Και το ουσιαστικότερο, θα ενισχύσει και θα καλλιεργήσει χαρακτήρες συναίνεσης, συνεργασίας, διαλόγου και συνθετικής αντίληψης, μέσα από τις αντιθέσεις, Με τον πλουραλισμό δεν έχεις εξασφαλισμένες ψήφους, όπως ο μεγαλοϊδιοκτήτης της πολυκατοικίας που έχει την a priori πλειοψηφία στις συνελεύσεις των ενοίκων. Οι Σύμβουλοι δεν είναι διαμερίσματα· δεν είναι ντουβάρια. Εδώ πρέπει να πείσεις!

Στον πραγματικό δημοκρατικό στίβο εκείνο που κυρίως «μετράει» είναι τα επιχειρήματα, ο διάλογος, η δύναμη της πειθούς, η γνώση και η ικανότητα, το δίκαιο και το ορθό, το χρήσιμο και το κοινό όφελος. Ο ορθολογισμός, η ανοχή, η διαπραγμάτευση. Όλα αυτά που διαπλάθουν δημοκρατικούς χαρακτήρες. Όλα αυτά όμως θ’ απαιτήσουν χρόνο για τη σταδιακή εξέλιξη, μέχρι τη μετάλλαξη των αυταρχικών χαρακτήρων της ιεραρχίας σε δημοκρατικούς χαρακτήρες.

Θα υπάρξουν αρχικά στάδια εξαγορών, εκβιασμών και άλλων κατάλοιπων αυταρχικών αντιλήψεων. Είναι το φυσικό φαινόμενο της υστέρησης. Μα και η ανθρώπινη ψυχολογία είναι φυσικό φαινόμενο.

Οι νέες συνθήκες θα διαπλάσουν αναγκαστικά νέους χαρακτήρες – δημοκρατικούς και πραγματικά κοινωνικούς.

 

 

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 491 επισκέπτες και κανένα μέλος