Πού είναι τα ...οράματα;

Δήμαρχοι φεύγουν, για να πάνε στην Περιφέρεια. Δημοτικοί Σύμβουλοι επίσης και μάλιστα από εκείνους που με ζήλο επεδίωξαν να εκλεγούν Δήμαρχοι για να «σώσουν την πόλη τους», και άλλοι που ο λαός τους πίστεψε, τους ψήφισε, τους τίμησε εκλέγοντάς τους δημοτικούς συμβούλους ακόμα και δημάρχους.

Κι όμως, κι αυτοί που τιμήθηκαν με το ανώτερο τοπικό δημοτικό αξίωμα του Δημάρχου, και τα ενδιάμεσα, ή που «έφτασαν στην πηγή να πιουν νερό και δεν ήπιαν», κι αυτοί ελάκισαν! Και μάλιστα τώρα, που είναι ΕΥΚΑΙΡΙΑ... που οι καιροί είναι ευνοϊκοί. Που θα δουν, με την απλή αναλογική, και η τελευταία ψήφος του λαού να μην πηγαίνει χαμένη· να πιάνει τόπο!

Πού είναι τα ...οράματα;

Έσβησε η φλόγα; Διαλύθηκαν τα ονείρατα; Κι αφήνουν, κι αφήνουμε το λαό χωρίς πολλαπλές επιλογές!

Είτε η επιδίωξη μονοκρατοριών, είτε η υποταγή και η συναίνεση σ’ αυτές τις επιδιώξεις, δεν δείχνει μόνο έλλειψη δημοκρατικής συνείδησης κι ευαισθησίας, αλλά είναι ένδειξη ενδοτισμού, ένδειξη υποτέλειας και ίσως ιδιοτέλειας· κι ούτε συγχωρείται η ιδιώτευση και η αδιαφορία.

«...τόν τε μηδέν τνδε μετέχοντα οκ πράγμονα λλ’ χρεον νομίζομεν», έλεγε κοντά 2.500 χρόνια πριν ο Περικλής και κατέγραφε ο Θουκυδίδης (Β,40): Αυτόν που δεν συμμετέχει στα κοινά, δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο. Τον θεωρούμε άχρηστο! Ιδιώτη... κατά τον Πλάτωνα: “Βίος ανδρός (και γυναικός πλέον) ιδιώτου, απράγμονος!” (Πολιτεία, 620c).

Πού πήγε αυτή η αρχαία σοφία; Πώς διαβρώθηκε αυτή η κοινωνική συνείδηση, το υψηλό φρόνημα που μεγαλούργησε, που λατρεύτηκε από τα μεγάλα πνεύματα της αφυπνούμενης Ευρώπης της αναγέννησης και του διαφωτισμού!

Αλλά γιατί «πρέπει» να συμμετέχω; Γιατί ζεις στην πόλη σου. Διότι ενεργά ή παθητικά την συνδιαμορφώνεις.

Θετικά ή αποθετικά ευθύνεσαι για την καθαριότητα, για το περιβάλλον που ζεις εσύ και τα παιδιά σου. Είναι, γιατί εσύ το θέλησες ή αδιαφόρησες, ένα φυσικό περιβάλλον, εξωραϊσμένο, ασφαλές, κοινόχρηστο περιβάλλον;

Ή ένα περιβάλλον άμετρα εμπορευματοποιημένο, δήθεν χάριν τις “ανάπτυξης”; μ’ ότι αυτό συνεπάγεται; Και, μην πάει το μυαλό σας μόνο στο κόστος των απλών απολαύσεων, στη διαπλοκή, στη διαφθορά και την εξαγορά, γιατί όλη αυτή η χλιδή της άμετρης εμπορευματοποίησης του κοινού φυσικού κάλλους, ως παρελκόμενα έχει – εκτός από την προκλητική επίδειξη της ανισότητας – τη ραθυμία, την υπεροψία, το φθόνο των στερουμένων, τις ληστείες, τις κλοπές, τον αλκοολισμό, τα ναρκωτικά, την πορνεία... Δεν τα λέω εγώ, τα ‘λεγε ο πρύτανις των εγκληματολόγων, ο καθηγητής Γαρδίκας.

Να γιατί «πρέπει!»

Η συμμετοχή του ενεργού πολίτη – δημότη δεν συμβάλλει μόνο θετικά ή αποθετικά σε όσα αναφέραμε παρά πάνω, και δεν είναι μόνο αυτά, βέβαια.

Η συμμετοχή διαμορφώνει κοινωνική συνείδηση. Διαπλάθει δυναμικούς χαρακτήρες· δίνει τη χαρά της δημιουργίας, της προσφοράς, της επιτυχίας και εγείρει το σεβασμό των συμπολιτών σου – έστω και αργά καμμιά φορά!

Η απλή αναλογική και η δημοκρατική οντότητα

Κι ας έρθουμε τώρα στην απλή αναλογική, ως εκλογικό σύστημα που πολύ ενοχλεί μερικούς. Το επιχείρημά τους είναι ότι με την αναλογική επέρχεται ακυβερνησία. Δεν θα χαρακτηρίσω αυτή την αντίληψη που προδίδει μια ορισμένη νοοτροπία. Την αντίθετη ακριβώς απ’ αυτήν που καλλιεργεί η απλή αναλογική. Με την απλή αναλογική σπανίως εξασφαλίζεις άνετη πλειοψηφία συμβούλων (εδρών), ή έστω αυτοδυναμία. Δεν έχεις λοιπόν συμβούλους ή βουλευτές που «τους κρατάς στο χέρι», με υποσχέσεις, ανταμοιβές ή ακόμη κι εκβιασμούς κι αφρόκαρφα. Εδώ, πρέπει να πείσεις!

Και ιδού ο πραγματικός στίβος της δημοκρατίας: Η Πειθώ, τα επιχειρήματα, ο διάλογος, η διαλεκτική (θέση – αντίθεση – σύνθεση), το δίκαιον, η ορθολογική, η διαπραγμάτευση, η ανοχή, η δίκαιη και ανεκτή διπλωματική υποχώρηση. Όλα αυτά που διαμορφώνουν δημοκρατικούς χαρακτήρες.

Αυτό είναι το μακροπρόθεσμο όφελος της κοινωνίας· όχι οι περισσότερο δίκαια κατανεμημένες έδρες, αλλά η διαμόρφωση δημοκρατικών χαρακτήρων· όχι αυταρχικών! Αυτό το τελευταίο χαρακτηρίζει, δυστυχώς, την εποχή μας.

(Αυταρχικός χαρακτήρας είναι εκείνος που φέρεται δουλοπρεπώς προς τους ανωτέρους του, ακόμη και περιστασιακά, και κυριαρχικά, απολυταρχικά στους κατωτέρους του).

Θα επαναλάβω το δίδαγμα των «μαθητών» μας, για υπενθύμιση και για ενημέρωση όσων δεν το διάβασαν!

Κατά την επίσκεψή μου στο Μπίμπεραχ της Γερμανίας, το 2006, με ομάδα συμπατριωτών, μας δεξιώθηκε ο Δήμαρχος.

Όταν μας  ανέλυσε το σύστημα εκλογής τους, όπου ο Δήμαρχος μπορεί να μην έχει την πλειοψηφία των Συμβούλων, τον ρώτησα αυθορμήτως:

― «Καλά, πως τα καταφέρνετε και περνάτε τις προτάσεις σας», με κόλλησε στον τοίχο: «Γιατί αγαπάμε την πόλη», είπε και συνέχισε:

―«Το ρωτάτε εσείς που γεννήσατε τη δημοκρατία»; Ευτυχώς που ήμουν ετοιμόλογος: «Δεν φαντάστηκα ότι είσαστε τόσο καλοί μαθητές», του είπα, αλλά πήρα το ...μάθημά μου!

Κι ένα δεύτερο δικό μου παράδειγμα: Όταν ήμουν Αντιδήμαρχος Βούλας (1983-86) εν απουσία του Δημάρχου σε άδεια, δημάρχευα. Έφερε, λοιπόν η αντιπολίτευση ένα θέμα στο οποίο, λόγω των κομματικών διαφοροποιήσεων, η θέση της Αντιπολίτευσης θα υπερψηφιζόταν με 10 ψήφους έναντι 9, των δικών μου θέσεων. Με σωστή μεθόδευση, επιχειρηματολογία, τρόπο, διαλλακτικότητα και πειθώ, υπερψηφίστηκε η δική μου άποψη με ψήφους 16 έναντι τριών (3) ...πεισματάρηδων.

Θεωρώ ότι ήταν μια μεγάλη δημοκρατική νίκη. Έτσι εδραιώθηκε η πεποίθησή μου πως όταν έχεις δίκιο, υπεραμύνεσαι του ορθού και του γενικού συμφέροντος και ενεργείς μεθοδικά με επιμονή, στο τέλος επικρατεί το ορθό και το δίκαιο.

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 455 επισκέπτες και κανένα μέλος